Een berichtje vanuit het mooie Hobart. Bijna 2 maanden onderweg, het gaat ontzettend snel en het wordt steeds leuker.
Het backpacken bevalt me erg goed, weinig vastigheid, go with flow en je ontmoet elke dag weer nieuwe mensen en het contact leggen gaat onwijs makkelijk.
Dus, wie weet toch maar het half jaar verlengen? :-) (Ik hoor mam al klagen ;-) )

Bijna 3 weken geleden begon mijn Tasmanie avontuur.
Na een prima vlucht en een vervelende landing kwam ik dinsdagavond aan in Hobart.
Rustig en klein vliegveld en een nog rustigere stad om 10u 's avonds.

Donderdagochtend om 6u begon mijn bustour door Tasmanie. Veel watervallen gezien, Franklin River waaruit je het water zo kon drinken en doorgereden naar Strahan waar de organisatie een huis heeft om te overnachten. Samen gegeten en de avond doorgebracht met een aantal japanners, koreaan, duitse, zwitserse, amerikaan, denen en de belgen.

Tweede dag was weer vroeg, 6u op, ontbijten en stukje fietsen door het dorpje. Daarna zijn we doorgereden naar de Henty Sand Dunes. Deze verschuiven een paar meter per jaar! Je ziet de bomen door het zand steken. Hierna zijn we doorgereden naar Cradle Mountain NP waar we Wombats van heel dichtbij hebben kunnen zien! Hier sliepen we in bunkhouses. Helaas was deze nacht iets minder relaxt voor mij. Rond een uurtje of 3 vond mijn buik het tijd worden om alles er op alle manieren uit te gooien. Minder leuk als er niet echt een fatsoenlijke wc is. Laten we het maar zo zeggen; de possums en wombats hadden een voortreffelijk ontbijt die ochtend.

Na een wandeling langs Dove Lake en voor sommige de beklimming van Cradle Mountain, zijn we doorgereden naar Devonport. Wederom een mooi huis voor onze overnachting. Na deze 3 dagen met de groep ben ik uitgestapt in Launceston. Helaas weer afscheid genomen van iedereen maar op naar een nieuwe groep.

De paar dagen in Launceston waren erg fijn. Dagje bij het zwembad gelegen, dagje gewandeld door Cataract Gorge over smalle bergpaden langs ravijnen, slangen en salamanders.

Hierna ging de tour weer verder voor mij en werd ik opgepikt door een nieuwe Tourguide en een nieuwe groep om door te rijden naar Bay of Fires. Een prachtig strand! De oostkust is ten opzichte van de westkust veel zachter en paradijslijker. De stranden zijn beter begaanbaar en niet zo ruig als de westkust. Beide zijn prachtig! Het komt overigens door het enorme stuk zee wat tussen de westkust van Tasmanie en het volgende stuk land (Zuid Amerika)ligt. Het langste stuk zee ter wereld. Daardoor verschuiven de zandduinen en zijn deze stranden zo ruig.
's Avonds hebben we overnacht in Bicheno, klein dorpje aan zee. Ook hier ben ik wederom een paar nachten langer gebleven dan de groep. Het is een heel klein dorpje, vroeger is het een walvissendorp geweest. Ze werden in de oceaan gevangen en hier geslacht. Maar nu staat het vooral bekend om zijn duikmogelijkheden. Er zijn hier veel zeepaardjes in het water te vinden.
Het hostel was erg gezellig, klein zodat je iedereen kent, soort van bedstees, gezellige keuken en alles van hout. Eigenlijk een hippie huisje.

Zaterdagochtend werd ik weer opgepikt om verder te gaan met weer een nieuwe tourgroep en tourguide. Jon, tourguide, en 11 anderen stonden op mij te wachten bij de bakkerij. Met deze groep ging ik naar Wineglass Bay. Parelwit strand in een baai. Om dit te zien waren er 2 mogelijkheden. Of naar de lookout en dan via een pad naar het strand zelf of naar het hoogste punt van de berg om een fantastisch uitzicht te hebben.
Natuurlijk wilde ik het uitzicht wel zien dus ging ik ' even' de berg beklimmen. Op mijn sneakers.
Het begin was goed te doen maar halverwege zei Jon al 'Je mag blij zijn dat ik je naar boven laat gaan met deze schoenen'. 10 minuten later kwam ik erachter waarom. Steile hellingen op rotsen die super glad waren. Slik!! Na veel geklauter en hulp door het wegglijen, kwam ik boven. En het was het waard! Prachtig uitzicht over de baai, strand, oceaan, zeilbootjes die ergens voor anker lagen (wat een leven). Wineglass Bay heeft zijn naam te danken aan de vorm van een wijnglas maar ook omdat daar vroeger de walvissen geslacht werden en het dus rood zag van het bloed.
's Middags zijn we gestopt bij Kate Berry's Farm vlakbij Swansea. Een farm waar ze hun eigen bessen verbouwen en er ijs, toetjes, jam etc. van maken.
Die avond kwamen we aan bij wederom een huis van de organisatie vlakbij Port Arthur.

De volgende ochtend werden we afgezet bij Port Arthur Historic Site. Het is een soort van prison town. Vanaf 1830 kwamen hier de criminelen aan vanuit de kolonies. Criminelen verdacht van de kleinste misdaden. Zij werden convicts genoemd, een andere naam voor slaaf. Vaak werden ze uitgezonden naar free settlers om daar te werken of in Port Arthur zelf. Als ze zich echt misdroegen moesten ze voor een maand de isolatiecel in. Ik heb hier zelf een paar minuten in gestaan. Harstikke donker, koud en stil. Afschuwelijk om hier ook maar een minuut in te verblijven.
Verder ging er een boot langs Isle of the Death en een aantal andere plekken langs het water. Een interessante omgeving.
Na de lunch (wraps) zijn we verder gereden naar Tasmanian Devil Park. Hier verzorgen ze Devils, kangaroos, wallabies, vogels, etc. Het is niet te vergelijken met een dierentuin en dat is het ook zeker niet. De kangaroos hadden voeduurtje dus mochten we ze eten geven uit onze eigen hand en er gewoon tussen door lopen. Zelfs nog een moeder kangaroo met haar little joey in haar buidel gevoerd. Ze zitten daar echt ingepropt en volgens mij vinden ze het heerlijk.
Hierna was de tour afgelopen.

Nadat ik werd afgezet in Hobart ben ik verder gereisd naar Devonport voor een paar dagen. Vanuit daar heb ik nog een aantal dorpjes en stranden bezocht zoals Stanley (The nut), Burnie, Penguin, aboriginal carvings gezien, naar Alice in Wonderland geweest, pinguins gezien en de didjereduu gespeeld! (Veels te moeilijk!) On the mainland mag een vrouw geen didjereduu bespelen maar in Tasmanie wordt daar niet meer moeilijk over gedaan omdat hier geen aboriginals meer leven helaas.

Op de terug naar Hobart ben ik nog gestopt in Ross, klein oud dorpje met een van de oudste bruggen van Australie en een geweldige bakkerij!
Vanuit Hobart had ik de mogelijkheid om nog een aantal dingen te bezoeken zoals Richmond, oud convict dorpje met 19e eeuwse huizen en een goal, chocolade fabriek Cadbury!! HMMMMMM! Op de terugweg van Cadbury naar Hobart zat er een oudere mevrouw naast me in de bus. Nadat ze een paar keer op mijn voet had getrapt (per ongeluk) wilde ik toch wel weten wie er precies naast me zat. Op dat moment vroeg ze mij of ik een dutchie girl was. (Zie ik er uit als een stuk kaas met klompen en een windmolen op mijn hoofd?!) Ze vertelde dat ze in Nederland was geweest en het geweldig vond. Ze wist zelfs nog 2 Nederlandse liedjes (die ze voor me ging zingen). Bij het uitstappen kreeg ik 2 kushandjes van haar.

Salamanca markets op de zaterdag (Alpacca geknuffeld). Toen ik de eigenaar van de Alpacca vroeg of ik een foto mocht maken, begon hij te lachen en zei: 'Ahh.. dutchie girl'. Wat bleek, hij kwam zelf uit Nederland. 50 Jaar geleden verhuisd naar Australie. Na de foto moest hij natuurlijk weer verder en heb ik een paar muntjes in het blikje om de nek van de Alpacca gestopt. 'Leuk kind' riep hij naar me toen ik wegliep.

Tijdens mijn tour had ik al het een ander gehoord over de aboriginals van Tasmanie en over een expositie in het Tasmanian Museum in Hobart.
Deze heb ik bezocht en ben er een paar uur geweest. Een interessante expositie over de geschiedenis van de aboriginals hier. Ik heb me nooit zo verdiept in deze geschiedenis maar nu ik alles zag en las begreep ik wel waarom er een aantal jaar geleden Sorry is gezegd door de overheid en bevolking van Australie.
Het is niet te geloven wat de blanken met hun hebben gedaan.

Een van mijn hoogtepunten was zeker Bruny Island. Vanuit de haven van Hobart vertrok een soort van catamaran richting het eiland. Vanuit daar vertrok een bus naar Adventure Bay om daar op een soort van speedboat te stappen. Van te voren werd geadviseerd om 'herbs' te slikken. Ginger pillen. Aangezien ik niet zo'n sterke maag in Europa heb maar hier er geen last meer van heb, vond ik het toch wel verstandig om ze te nemen. Vanuit Adventure Bay vertrokken we op de ontzettend snelle marine boot richting Bruny Island. Met een bocht waarin de boot 45gr op zijn kant ligt begonnen we de tocht. Goede start dus!
Ik zat helemaal achteraan in de boot op het hoogste puntje waardoor elke keer in een bocht ik omhoog werd geduwd en de rest van de boot omlaag. Spannend effect!! Adrenaline vloog door me heen!
We zijn een aantal uur op de oceaan geweest. De golven onwijs hoog, veel vogels, seals, het eiland zelf van hoge rosten, grotten en blowholes.

Na 3 weken Tasmanie zou ik het liefst nog langer willen blijven. De natuur, vriendelijke mensen, relaxheid, no worries isntelling, rustig, etc. maakt het moeilijk om het eiland (groter dan Nederland) te verlaten.

Australiers zijn bijna altijd vriendelijk. ' Hi, how are you?' Ze helpen je met alles. Weten veel over Europa en zelfs over Nederland. Veel australiers zijn in Amsterdam of andere delen van Nederland geweest. Nederlanders staan hier bekend als erg vriendelijk en gelukkige mensen. Er zijn zelfs Australiers die zeggen dat Dutchies altijd welkom zijn. Alles is mogelijk. Toch wel iets om over na te denken.. Zo vriendelijk als zij in hun eigen land en huis zijn, zijn wij Nederlanders niet. Het is ook niet voor niks dat men in veel landen in een restaurant vaak zeggen; ' we want to pay dutchie way' wat betekend; we willen allemaal apart betalen.

Bedankt voor het lezen van dit ontzettend lange verhaal. Schandalig :-)
Het volgende verhaal zal vanuit Adelaide of mijn WWOOF (willing workers on organic farms; werken voor eten en onderdak) adres in Bridgewater komen.

Liefs Claudia