Helaas was mijn WWOOFjob niet helemaal wat ik ervan verwacht had. Na 2 dagen proberen en volhouden ben ik richting Adelaide gegaan.

Voor het eerst helemaal alleen, na 2 maanden samen gereisd te hebben met dutchies.

- Vincent de Kuala -

Eenmaal in mijn hostel aangekomen ontmoette ik Antoine en Romain (frans). Zij gingen naar een wildlife park in de Adelaide Hills. Bus gezocht en naar het park gereden. Daar hebben we kangaroos geknuffeld, kuala's geaait (voor het eerst!!), dingo's gezien en pelikanen bekeken.

- Kunsttourtje -

Een aantal dagen in Adelaide betekende voor mij tijd om een aantal musea te bekijken. Zoals het beroemde South Australian Museum met de grootste collectie aboriginal voorwerpen van Australie. Naast dit museum ligt de Art Gallery met Europese kunst en zelfs Nederlandse schilders zoals Ruysdael en de zigzagstoel van Rietveld.

- Hostel Adelaide Backpackers Inn -

Het hostel was het hoogtepunt van Adelaide. Ruim, schoon en gezellig met een relaxte woonkamer met banken, zitzakken, flatscreen, veel films en gratis internet. Dinsdagochtend kwam Martin het hostel binnen lopen. Ik had hem in Launceston (Tasmania) al ontmoet en nu liep ie zomaar hetzelfde hostel binnen. Wat is de wereld klein...

Samen met Louise (zweeds), paar nederlanders, Engelse, Duitser en NZ hebben we ons een paar dagen goed vermaakt met stappen, lekker eten, films kijken, relaxen op het strand.

Op het strand kwam ik Bob opeens tegen. Hij was een paar uur eerder 2 maastrichtenaren in zijn hostel tegen gekomen. Die avond samen een leuk feestje gehad in de stad.

Zaterdags was het weer tijd om te vertrekken. Om half 5 's ochtends stond ik naast mijn bed om naar het vliegveld te gaan. Op naar Alice Springs!

- Alice Aboriginal Springs -

Eenmaal in Alice aangekomen na een prachtige vlucht over de outback, stond John Walsh te wachten in de aankomsthal met een bordje 'Claudia Arends'. :-) John en zijn vrouw Judi zijn vrienden van Sue en David (mijn aussie parents) en wonen oorspronkelijk ook in Canberra maar 6 maanden in een jaar verhuizen ze naar Alice Springs omdat Judi dan werkt voor de Royal Flying Doctors Service. Na een mooie tour door Alice, werd ik bij mijn hostel Annie's place,afgezet. De volgende dag namen ze mij mee naar de hangaar van de Royal Flying Doctors. WAUW!! :-) Normaal gesproken mag je daar als bezoeker niet komen. Het is namelijk op het vliegveld en allemaal goed beveiligd. Judi gaf me een rondleiding door de kantoren waar ze werken als ze geen oproep hebben, de voorraadruimtes, de hangaar EN het vliegtuig!

Ze hebben 4 vliegtuigen, 4 piloten en 9 verplegers. Mannen en vrouwen. Per dag werken ze in 4 shiften en vaak zijn alle vliegtuigen onderweg. Ze werken met een code systeem. Code 1 is Emergency! Code 2 is iets minder emergency.. en zo verder tot 3 of 4.

Vaak vliegen ze naar een code 2 maar krijgen ze onderweg de opdracht om uit te wijken naar een Code 1. Code 2 moet dan dus wachten. Hun dagen zijn erg onvoorspelbaar. Het kan gaan om ongelukken, zieke mensen, slangenbeten, touristen, aboriginals, oude mensen, bevallingen of het taxi-en van mensen naar een ziekenhuis in Darwin of Adelaide. Dit alles in de outback! Met afstanden van 1000den km's. Ze landen op zandstrips in de middle of nowhere. Mensen die daar wonen leggen vaak zo'n landingsstrip aan zodat ze bereikbaar zijn als er iets gebeurd. Vaak zijn deze niet eens verlicht en kunnen ze die alleen overdag gebruiken. Ik merkte aan Judi dat ze het echt geweldig vindt, ze praat er met zoveel passie over. Ze hebben echt alles aan boord en een verpleegster die werkt voor de RFDS is geen verpleegster meer maar een dokter. Dit is niet te vergelijken met een zuster in een ziekenhuis of een ambulance medewerker.

- Tourtje -

Maandagochtend 6:00am begon de tour naar Ayers Rock (uluru). Een volle bus vertrok naar een Camelfarm. In centre Australia leven heel veel kamelen omdat paarden niet tegen de hitte, weinig water en weinig voedsel kunnen. Na de camelfarm reden we verder naar the Olgas. Opeens liggen daar 6 koppen van enorme grootte in de outback. Na een flinke wandeling door de Olgas zijn we doorgereden naar Uluru waar we met een glas champagne en biscuits naar de zonsondergang gingen kijken. 's Avonds lekker gegeten, met een pilsje bij het kampvuur gezeten om elkaar beter te leren kennen en geslapen in een swag onder de sterren.

Volgende ochtend vroeg op om de zonsopgang te zien at Uluru en de basewalk te lopen. Deze is 10km en duurt ongeveer 2uur. Je loopt helemaal rondom the Rock. De klim om op de rock te komen was gesloten maar ik had voor mezelf van te voren al besloten om de klim niet te doen. Aboriginals willen niet dat de rock beklommen wordt. The rock is voor hun net zoals voor veel blanken de kerk is. Wij gaan onze kerken ook niet beklimmen.

Er zijn veel heilige plekken van de rock die niet gefotografeerd mogen worden. Wordt dit wel gedaan en je wordt betrapt dan volgt er een boete van $5000. Het is namelijk zo dat sommige heilige plekken voor vrouwelijke aboriginals waren en sommige voor de mannen. Het is vanzelfsprekend dat de mannen die van de vrouwen niet mogen zien of betreden. Een aantal jaar geleden heeft een journalist van het Discovery Magazine foto's gemaakt van de Women Sacred Site gemaakt en in het magazine geplaatst. Een aboriginal man die door dit magazine was aan het bladeren heeft het gezien en is hiervoor gestraft en waarschijnlijk zelfs gedood.

Na de wandeling reden we door naar het kamp bij Kings Canyon. Met ontzettend grote spinnen!! Geen swag voor die nacht dus..

Kings Canyon was fantastisch! Wederom een flinke wandeling gemaakt door het gebied van zandsteen en daarna begon de rit terug naar Alice Springs. Officieel was toen de tour afgelopen maar we hebben er nog een diner en biertjes aan vast geplakt.

De laatste dagen in Alice ben ik met Judi en John naar School of the Air geweest. Dit is een school voor kinderen die in de outback wonen. Zij krijgen les via een professionele versie van Skype. De leraar zit in een studio in Alice Springs en geeft les aan kinderen die 1000den km's verderop zitten. Het is een prachtig systeem maar ook heel gek. De kinderen kennen elkaar niet echt, alleen via skype en de jaarlijkse sportweken in Alice Springs.

- Aboriginals -

Helaas heb ik geen foto's van de aboriginals. Uit respect voor hen heb ik er geen gemaakt. Ze vinden het absoluut niet leuk en dat kan ik me goed voorstellen.

Om even een beeld te geven. In Alice wonen 30.000 mensen waarvan 10.000 Aboriginal. Ze wonen of in communities of op straat. 's Ochtends zie je ze bijna niet maar in de middag zijn de meeste over hun kater heen en hangen ze rond op straat. Ze drinken erg veel waardoor er 's avonds veel te doen is op straat. Het is dan ook niet echt veilig om alleen de straat op te gaan.

Doordat ze zoveel eten en drinken hebben de meeste last van diabetes, nieraandoeningen, gebroken botten etc. Ze krijgen geld van de overheid en dat is precies genoeg om niet te werken maar wel te drinken en fast food te eten. Gelukkig zijn de meeste erg vriendelijk maar helaas zijn er ook veel die hun eigen leven en lichaam verpesten.

Rondom Uluru heb ik geen aboriginals gezien terwijl zij wel nog steeds de natuurlijke eigenaren van the Rock en the Olgas zijn. Ze kunnen het afsluiten voor ceremonies wanneer ze maar willen.

Zaterdagochtend was het weer tijd om verder te gaan naar de volgende bestemming;

Sydney-Canberra

Gelukkig had ik een gezellig reisgenootje gevonden om de 3uur mee te vermaken. Het vliegen is nog steeds niet mijn grootste hobby :-) Eenmaal in Sydney stonden Sue en Fiona mij op te wachten om me mee te nemen naar Canberra.

10 dagen in een mooi huis, met eigen slaapkamer en badkamer, heerlijke douche, elektrische deken, overheerlijke maaltijden, lieve katten en superlieve mensen. Het wordt zeker moeilijk om hier straks weg te gaan maar NZ ligt op mij te wachten en loopt gelukkig niet weg.

Liefs, Claudia