Laatste paar weken...

Nadat Bas vertrokken was ben ik een weekje in Cairns gebleven. Samen met 3 hollanders ben ik naar Cape Tribulation gereden. Coen had een 4x4 jeep die we zeker nodig hadden om daar te komen. Door rivieren rijden, heuvel op heuvel af, door de modder etc. Iedereen mocht een stukje rijden. Zeker het rijden door de rivier was erg gaaf.

Na Cairns vloog ik terug naar de Gold Coast waar ik een tijdje bij Nick, Phil en Chad ben verbleven. Ik heb hier een poging gedaan om werk te zoeken. Na 32 CV's te hebben ingeleverd en 1 sollicitatiegesprek te hebben gehad, heb ik het opgegeven. Waarom zou ik die laatste weken in Australie gaan werken en niet gewoon nog ff lekker genieten van het leven hier?

Dus heb ik me overdag vooral zelf vermaakt omdat de jongens aan het werk waren. Strandwandelingen, naar Surfers Paradise, naar het park, boodschappen doen, uitslapen, films kijken, internetten, boeken lezen etc. In de namiddag kwam iedereen weer thuis en werd er weer een biertje open getrokken. De weekenden waren het leukst. Weekendje op de golfbaan, in het park en bordspelletjes spelen. Weekendje naar Ballina, surfen, zwemmen, stappen en relaxen. En het laatste weekend was ons Whale Watching trip. Op de boot van vrienden walvissen kijken op 5m afstand. Waanzinnig. Die 3,5 week zijn voorbij gevlogen.

Gisteren ben ik richting het zuiden, Sydney, gevlogen om weer een paar dagen in Canberra te verblijven. Hierna ga ik terug naar Sydney en dan naar de Gold Coast.

20 Augustus vlieg ik vanuit Brisbane terug naar huis en kom ik zondagochtend 22 augustus aan in ons kikkerlandje... een dubbel gevoel!

Ik kijk er erg naar uit om familie, vriendjes en vriendinnetjes weer te zien maar ik ga deze onwijs mooie tijd ook erg missen. Ik heb veel interessante mensen ontmoet, gave dingen gedaan, natuur ervaren, grenzen verlegd en een stuk wijzer geworden.

Maar nu wordt het misschien toch tijd om terug te gaan, master af te maken, te sparen en voor langere tijd te vertrekken misschien?

Liefs, Claudia

Orange fever!

Wauw.. de finale

Ik wil jullie allemaal veel plezier wensen zondagavond met de finale.. hopelijk niet tegen Duitsland.. Laten we dit asjeblieft winnen!

Hier begint de griep ook aardig op te komen. Australiers volgen het op de voet en zijn allemaal supporters voor de dutchies.

Vanochtend was er zelfs op het nationale nieuws dat de dutchies het verdiend hebben om in de finale terecht te komen en dat ze ons graag zagen winnen.

Dat gaat vast goedkomen!

Cheers!

Bezoek van Bas!

Na Nieuw Zeeland had ik behoefte aan een lekker zonnetje en een iets warmer temperatuurtje.

Samen met Bas, vriend uit Nederland, ben ik in 3 weken van Sydney naar Cairns gereisd in een gezellig en compact campervannetje.

Voor een goedkope deal, dankzij Bas, kregen we een HiTop 4 persoonsbusje voor ons 2en.
Zo zijn we van strand naar stad naar national park gereden. Af en toe wild gekampeerd op afgelegen stukjes land, parkeerplaatsen of lookouts en de andere nachten op campings voor een frisse douche en stroom voor ons rijdend huisje.

Pas op het moment dat Bas iets opviel wat ik in Australia anders is of nieuw, besefte ik dat ik er nu al zo aangewend ben. Bijvoorbeeld het links rijden, het links lopen op de stoep, het accent, de gratis BBQ's langs de weg, de vriendelijkheid, de normen en waarden, de surfcultuur, grote trucks en de relaxheid van de Australiers.

We zijn samen tot de conclusie gekomen dat Australie qua cultuur veel op onze lijkt maar alles net een stukje mooier is.
Hier is golf niet voor juppen, hier loopt men op slippers over de golfbaan, slaan ze 26 ballen mis en kunnen ze zich niet voorstellen dat wij een golfbewijs moeten halen.
Voetbal is hier niet erg belangrijk. Rugby daarentegen is de belangrijkste sport en dat gaat er niet zo lief aan toe.
Australische vrouwen kunnen niet op Nederlandse mannen vallen omdat onze mannen te smal/dun of klein zijn.
Het lijkt ook alsof de Australier zich niet zo druk maakt. Het maakt niet uit hoe men erbij loopt, of je meteen begint te eten terwijl je tafelgenootjes nog geen eten hebben (dig in!!).
Er wordt zeker niet zoveel veroordeelt en beoordeelt hier.
Ze kijken in mogelijkheden en benaderen alles positief.

Dit zijn een paar van de vele puntjes die ons aan het denken heeft gezet.

Onze reis was super. Veel mooie stranden en waanzinnige tripjes gemaakt.
Het mooiste was het Great Barrier Reef. Kleurvolle koraal, miljoenen vissen die niet bang zijn bij je te komen zwemmen, helder water en dan als mens er doorheen zwemmen en snorkelen.

Ook onze trip naar de Whitsundays was prachtig, Steve Irwin's Australia zoo, Byron Bay en een aantal dagen bij 3 aussies in Surfers Paradise was fantastisch.

Maar aan alles komt een einde, dat besef ik hier maar al te goed. Voor Bas is zijn tripje alweer afgelopen. Ik heb vanochtend, met een kater vanwege het Nederlands voetbal kijken, afscheid van hem genomen in Cairns.
Ik blijf hier nog tot zondagochtend en vertrek dan naar Surfers Paradise waar ik een tijdje ga logeren bij de 3 aussies en werk ga zoeken.

Tot de volgende keer maar weer,

Liefs Claudia

Sweet As Bro (short story)

Ok, om wederom een lang verhaal kort te maken...

Nieuw Zeeland.. 3,5 week Zuider eiland.

Reizen met Stray, hop on hop off bus, ontmoet telkens nieuwe mensen. Enorm veel gereisd en verliefd geworden op dit land. Veel gezien en vooral veel gedaan en ervaren. Grenzen verlegd en plannen gemaakt om meerdere grenzen te gaan verleggen :-)

Mijn hoogtepunten

- Trip van Christchurch naar Queenstown met het openbaar vervoer. Mt Cook lag er prachtig bij met sneeuw op de top, de herfstkleuren van de bomen, strak blauwe lucht en veel zon!

- Fergburger Queenstown; mega burgers.. staat erg bekend, is zelfs op Yorin Travel geweest in NL. Heerlijk!!

- Rugby in de Irish Pub

- Paragliding vanaf een berg in Queenstown en boven Queenstown.

- Mirror Lakes op weg naar Milford Sound

- Milford Sound... hier heb ik geen woorden voor! Zo ontzettend prachtig, sprookjesachtig, uit een film, schilderij...

- Vlucht naar Stewart Island in een 10 persoons vliegtuigje.. zo'n easy vlucht, mooi en het gaf me de kriebels toen de piloot verschillende duiken maakte richting de zee om op vissersboten te kijken?! :-)

- Seals en pinguins in het wild spotten. Vooral pinguins.. yellow eyed pinguins.. Zo schattig hoe ze lopen.. op het moment dat wij er waren zaten ze in hun Socialising periode :-)

- Universiteitsstad Dunedin en de Speights brouwerij tour.

- De leuke mensen in de bus telkens... elke keer als je afscheid neemt denk je dat je nooit meer zo'n leuke mensen zal ontmoeten maar het blijft telkens leuker worden.. met iedereen beleef je momenten anders.. het wordt verslavend om telkens nieuwe mensen te leren kennen!

- De mooiste regenboog in Picton.. compleet van links naar rechts, heldere kleuren.. maar geen goud eronder :-)

- Sea kayaking in Abel Tasman National Park.. helaas in de regen maar wel erg leuk om tussen de pinguins door te peddelen en seals naast je te hebben.

- Barrytown, klein hotel/hostel met een kamer vol met verkleedkleding :-) Even carnaval inhalen!

- Bone carving.. mijn eigen maori sieraad maken van een koeien bot. Het figuur is een vishaak wat staat voor kracht maar het geeft ook vrede.

- Wandelen door en op een van de grootste gletsjers ter wereld, op ijs staan dat meters dik en hoog is.

- Hot pools in het ijskoude Nieuw Zeeland

- Sneeuwballen gooien!

- Arrowtown, oud mijndorpje in de herfstkleuren.

.. Als ik nu zou moeten kiezen.. Australia of Nieuw Zeeland denk ik dat Nieuw Zeeland voorop ligt.. Natuurschoonheden zijn hier ontelbaar.. het blijft maar mooier en mooier worden. Het klinkt cliche misschien maar het is hier net een sprookje.. De foto's zullen het misschien een beetje laten zien maar diegene die hier zijn geweest weten dat het niet vast te leggen is.. Maar goed ook misschien. Je moet gewoon naar Nieuw Zeeland om dit te kunnen zien.

Mamsie.. zullen we NZ aan ons Australie avontuur vast plakken? Ik weet zeker dat jullie het hier geweldig zouden vinden! Misschien blijf je wel plakken... :-)

Bedankt voor alle leuke reacties, berichtjes, mailtjes etc. Ik ben niet zo goed bereikbaar hier geweest maar dat was soms ook eventjes fijn.. genieten van het land!

Vanaf zaterdag vervalt mijn NZ nummer weer.. terug naar mijn Australisch nummer!

Liefs en dikke kusjes!

Claudia

Canberra - Capital - City - Claudia

Zondagochtend, wakker worden in een heerlijk warm (electrische deken) en zacht bed. Ee frissen en schone douche en een heerlijk ontbijt met de familie! Fantastisch :-)

Canberra was vooral relaxen, even niet de hele tijd on-the-run zijn maar lekker filmpjes kijken, met familie doorbrengen, internetten, uitslapen, lekker douchen, shoppen, lezen, tv kijken (grey's anatomy) thee drinken en gezond eten!

Samen met David ben ik naar het Australian National Museum en het War Memorial Museum geweest. Het laatste was erg indrukwekkend, duidelijk en overzichtelijke tentoonstellingen over elke oorlog waarin de australiers gevochten hebben.

Woensdag kwam Julien voor een dagje naar Canberra en zijn we samen naar het Parliaments House gegaan. Julien heb ik leren kennen in Alice Springs na mijn tour en we hadden toevallig ook nog eens hetzelfde vliegtuig naar Sydney. Erg leuk dag!

Will (zoon van David en Sue) studeert ook Architectuur en had hulp nodig met zijn project, nieuw ontwerp voor de Nederlandse Ambassade. Toevallig! Natuurlijk heb ik hem windmolens, tulpen, kaas en klompen aangesmeerd maar daar heeft ie helaas geen inspiratie uit kunnen halen ;-)

Vrijdagmiddag was het tijd voor de 'vrijdagmiddagborrel'. Altijd leuk! Dit keer bij Cox Architecten! David heeft daar contacten en was uitgenodigd om een presentatie van een nieuw project bij te wonen. Erg interessant om te zien hoe het op een kantoor in Australie werkt.. vrijwel hetzelfde! Veel mannen, allemaal in spijkerbroek, veel computers, veel geauwhoer en bier! Helaas werd ik even aan de gehele groep voorgesteld als een celebrity/internationale gast?!!?

Daarna zijn we heerlijk uiteten gegaan bij de Thai (floooooor :-) ik eet ook Thais en ik vond het heerlijk haha ;-))

Zaterdagochtend: fietsen rondom het meer met Fiona en David!

Zaterdagavond: RUGBY!!!!

Mijn allereerste rugby match! Woww... even mijn enthousiasme hier kwijt.. Rugby is niet voor mietjes.. De mannen zijn enormmmm groot, spieren als tennisballen en de sport zelf is ontzettend hard en stoer! Samen met Fiona en haar vriend Greg ben ik van te voren eerst uiteten gegaan. Greg werkt voor de Brumbies (Rugby team van Canberra wat erg goed is) en heeft Access to ALL areas! :-) 4min voordat de wedstrijd begon nam hij me mee naar 'the tunnel'. Hier rennen alle spelers het veld op vanuit de kleedkamers. Vrijwel hetzelfde als in NL. Een voor een kwamen de grote sterke mannen de kleedkamer uitgerend. Fiona en ik waren natuurlijk wel onder de indruk ;-) Opeens duwde Greg me in de richting van 3 andere grote mannen in pak en zei dat ze even met mij op foto moesten. SMILE :-) thanks.. en dat was it! Geen idee wie ze waren.. Toen ik Greg vroeg 'Who are those guys?' zei hij 'Oh, some injured Brumbies Players'.....'WHAT?!?!' ... 'Oh, yeah and they play for the national team too!'

Oops... maar goed dat ik dat niet wist van te voren :-)

De Brumbies moesten tegen de Highlanders spelen, uit Nieuw Zeeland. Het was (schijnbaar) de beste wedstrijd van het seizoen, 31-3 gewonnen! Daarna even gevierd met een pilsje in de bar.

Ohja, brumbies is australisch voor wilde paarden.

Zondagmiddag: architectentime!

De architect van het parliaments house in Canberra wordt dit jaar 90 en om dit te vieren werd daar een muziekmiddag voor hem georganiseerd. Wij waren ook uitgenodigd! David stelde mij voor aan de architect, Aldo Giurgola. Ontzettend vriendelijke man en naderhand heb ik hem nog kunnen vragen wat zijn lievelings architect is; voor de insiders: Palladio! Het was een enorme eer om hem te mogen ontmoeten en mee te praten.

De week is alweer voorbij. Tijd om mijn tas weer in te pakken en de Tasman Sea over te gaan naar Nieuw Zeeland! Ik heb al zoveel mooie verhalen over dit land gehoord! De natuur is er prachtig.. er zal zelfs sneeuw liggen! De mensen zijn NOG vriendelijker dan de Australiers. Ik ga een tijdje samen reizen met Roxanne, ik heb haar leren kennen in Sydney is nu al daar. Ik ben erg benieuwd! Internet en bereik met mijn telefoon zullen erg gaan tegenvallen heb ik al vernomen dus excuseer me als ik niet meteen reageer :)

Liefs Claudia

Adelaide & Alice Springs

Helaas was mijn WWOOFjob niet helemaal wat ik ervan verwacht had. Na 2 dagen proberen en volhouden ben ik richting Adelaide gegaan.

Voor het eerst helemaal alleen, na 2 maanden samen gereisd te hebben met dutchies.

- Vincent de Kuala -

Eenmaal in mijn hostel aangekomen ontmoette ik Antoine en Romain (frans). Zij gingen naar een wildlife park in de Adelaide Hills. Bus gezocht en naar het park gereden. Daar hebben we kangaroos geknuffeld, kuala's geaait (voor het eerst!!), dingo's gezien en pelikanen bekeken.

- Kunsttourtje -

Een aantal dagen in Adelaide betekende voor mij tijd om een aantal musea te bekijken. Zoals het beroemde South Australian Museum met de grootste collectie aboriginal voorwerpen van Australie. Naast dit museum ligt de Art Gallery met Europese kunst en zelfs Nederlandse schilders zoals Ruysdael en de zigzagstoel van Rietveld.

- Hostel Adelaide Backpackers Inn -

Het hostel was het hoogtepunt van Adelaide. Ruim, schoon en gezellig met een relaxte woonkamer met banken, zitzakken, flatscreen, veel films en gratis internet. Dinsdagochtend kwam Martin het hostel binnen lopen. Ik had hem in Launceston (Tasmania) al ontmoet en nu liep ie zomaar hetzelfde hostel binnen. Wat is de wereld klein...

Samen met Louise (zweeds), paar nederlanders, Engelse, Duitser en NZ hebben we ons een paar dagen goed vermaakt met stappen, lekker eten, films kijken, relaxen op het strand.

Op het strand kwam ik Bob opeens tegen. Hij was een paar uur eerder 2 maastrichtenaren in zijn hostel tegen gekomen. Die avond samen een leuk feestje gehad in de stad.

Zaterdags was het weer tijd om te vertrekken. Om half 5 's ochtends stond ik naast mijn bed om naar het vliegveld te gaan. Op naar Alice Springs!

- Alice Aboriginal Springs -

Eenmaal in Alice aangekomen na een prachtige vlucht over de outback, stond John Walsh te wachten in de aankomsthal met een bordje 'Claudia Arends'. :-) John en zijn vrouw Judi zijn vrienden van Sue en David (mijn aussie parents) en wonen oorspronkelijk ook in Canberra maar 6 maanden in een jaar verhuizen ze naar Alice Springs omdat Judi dan werkt voor de Royal Flying Doctors Service. Na een mooie tour door Alice, werd ik bij mijn hostel Annie's place,afgezet. De volgende dag namen ze mij mee naar de hangaar van de Royal Flying Doctors. WAUW!! :-) Normaal gesproken mag je daar als bezoeker niet komen. Het is namelijk op het vliegveld en allemaal goed beveiligd. Judi gaf me een rondleiding door de kantoren waar ze werken als ze geen oproep hebben, de voorraadruimtes, de hangaar EN het vliegtuig!

Ze hebben 4 vliegtuigen, 4 piloten en 9 verplegers. Mannen en vrouwen. Per dag werken ze in 4 shiften en vaak zijn alle vliegtuigen onderweg. Ze werken met een code systeem. Code 1 is Emergency! Code 2 is iets minder emergency.. en zo verder tot 3 of 4.

Vaak vliegen ze naar een code 2 maar krijgen ze onderweg de opdracht om uit te wijken naar een Code 1. Code 2 moet dan dus wachten. Hun dagen zijn erg onvoorspelbaar. Het kan gaan om ongelukken, zieke mensen, slangenbeten, touristen, aboriginals, oude mensen, bevallingen of het taxi-en van mensen naar een ziekenhuis in Darwin of Adelaide. Dit alles in de outback! Met afstanden van 1000den km's. Ze landen op zandstrips in de middle of nowhere. Mensen die daar wonen leggen vaak zo'n landingsstrip aan zodat ze bereikbaar zijn als er iets gebeurd. Vaak zijn deze niet eens verlicht en kunnen ze die alleen overdag gebruiken. Ik merkte aan Judi dat ze het echt geweldig vindt, ze praat er met zoveel passie over. Ze hebben echt alles aan boord en een verpleegster die werkt voor de RFDS is geen verpleegster meer maar een dokter. Dit is niet te vergelijken met een zuster in een ziekenhuis of een ambulance medewerker.

- Tourtje -

Maandagochtend 6:00am begon de tour naar Ayers Rock (uluru). Een volle bus vertrok naar een Camelfarm. In centre Australia leven heel veel kamelen omdat paarden niet tegen de hitte, weinig water en weinig voedsel kunnen. Na de camelfarm reden we verder naar the Olgas. Opeens liggen daar 6 koppen van enorme grootte in de outback. Na een flinke wandeling door de Olgas zijn we doorgereden naar Uluru waar we met een glas champagne en biscuits naar de zonsondergang gingen kijken. 's Avonds lekker gegeten, met een pilsje bij het kampvuur gezeten om elkaar beter te leren kennen en geslapen in een swag onder de sterren.

Volgende ochtend vroeg op om de zonsopgang te zien at Uluru en de basewalk te lopen. Deze is 10km en duurt ongeveer 2uur. Je loopt helemaal rondom the Rock. De klim om op de rock te komen was gesloten maar ik had voor mezelf van te voren al besloten om de klim niet te doen. Aboriginals willen niet dat de rock beklommen wordt. The rock is voor hun net zoals voor veel blanken de kerk is. Wij gaan onze kerken ook niet beklimmen.

Er zijn veel heilige plekken van de rock die niet gefotografeerd mogen worden. Wordt dit wel gedaan en je wordt betrapt dan volgt er een boete van $5000. Het is namelijk zo dat sommige heilige plekken voor vrouwelijke aboriginals waren en sommige voor de mannen. Het is vanzelfsprekend dat de mannen die van de vrouwen niet mogen zien of betreden. Een aantal jaar geleden heeft een journalist van het Discovery Magazine foto's gemaakt van de Women Sacred Site gemaakt en in het magazine geplaatst. Een aboriginal man die door dit magazine was aan het bladeren heeft het gezien en is hiervoor gestraft en waarschijnlijk zelfs gedood.

Na de wandeling reden we door naar het kamp bij Kings Canyon. Met ontzettend grote spinnen!! Geen swag voor die nacht dus..

Kings Canyon was fantastisch! Wederom een flinke wandeling gemaakt door het gebied van zandsteen en daarna begon de rit terug naar Alice Springs. Officieel was toen de tour afgelopen maar we hebben er nog een diner en biertjes aan vast geplakt.

De laatste dagen in Alice ben ik met Judi en John naar School of the Air geweest. Dit is een school voor kinderen die in de outback wonen. Zij krijgen les via een professionele versie van Skype. De leraar zit in een studio in Alice Springs en geeft les aan kinderen die 1000den km's verderop zitten. Het is een prachtig systeem maar ook heel gek. De kinderen kennen elkaar niet echt, alleen via skype en de jaarlijkse sportweken in Alice Springs.

- Aboriginals -

Helaas heb ik geen foto's van de aboriginals. Uit respect voor hen heb ik er geen gemaakt. Ze vinden het absoluut niet leuk en dat kan ik me goed voorstellen.

Om even een beeld te geven. In Alice wonen 30.000 mensen waarvan 10.000 Aboriginal. Ze wonen of in communities of op straat. 's Ochtends zie je ze bijna niet maar in de middag zijn de meeste over hun kater heen en hangen ze rond op straat. Ze drinken erg veel waardoor er 's avonds veel te doen is op straat. Het is dan ook niet echt veilig om alleen de straat op te gaan.

Doordat ze zoveel eten en drinken hebben de meeste last van diabetes, nieraandoeningen, gebroken botten etc. Ze krijgen geld van de overheid en dat is precies genoeg om niet te werken maar wel te drinken en fast food te eten. Gelukkig zijn de meeste erg vriendelijk maar helaas zijn er ook veel die hun eigen leven en lichaam verpesten.

Rondom Uluru heb ik geen aboriginals gezien terwijl zij wel nog steeds de natuurlijke eigenaren van the Rock en the Olgas zijn. Ze kunnen het afsluiten voor ceremonies wanneer ze maar willen.

Zaterdagochtend was het weer tijd om verder te gaan naar de volgende bestemming;

Sydney-Canberra

Gelukkig had ik een gezellig reisgenootje gevonden om de 3uur mee te vermaken. Het vliegen is nog steeds niet mijn grootste hobby :-) Eenmaal in Sydney stonden Sue en Fiona mij op te wachten om me mee te nemen naar Canberra.

10 dagen in een mooi huis, met eigen slaapkamer en badkamer, heerlijke douche, elektrische deken, overheerlijke maaltijden, lieve katten en superlieve mensen. Het wordt zeker moeilijk om hier straks weg te gaan maar NZ ligt op mij te wachten en loopt gelukkig niet weg.

Liefs, Claudia

Roadtrip Great Ocean Road

Bedankt voor alle leuke reacties, smsjes, mailtjes etc! :-) Ik waardeer het erg dat jullie mij zo intensief volgen en tijd nemen om mijn verhaaltjes te lezen. Dankjewel!

Vanuit Hobart vloog ik op 1 april terug naar het vaste land, Melbourne. Op het vliegveld van Melbourne vertrokken we met onze Wicked Van genaamd Zombies richting the Great Ocean Road. DE road trip van Australie!

Easter

Onze eerste stopplaats werd Geelong. Leuk en gezellig stadje aan Port Philip Bay met een van de beste Australian Footbal Teams. Campingplek geboekt voor onze eerste avond in de Van. Nadat we hem mooi geparkeerd hadden, hebben we er eens goed naar gekeken, alle planken opgetild, verschoven, verbouwd etc. Nu kon het inrichten beginnen! Een paar hoogtepuntjes die ik jullie niet wil onthouden;

- de passagiersstoel zit op de motor (lekker warm)

- het is een toyota uit 1993

- als we willen slapen verbouwen we onze luxe woonkamer tot slaapkamer

- we hebben een open keuken!!

- pompkraantje met water vanuit een jerrycan

- onze koelkast noemt zichzelf koelbox

- thee zetten duurt min. 10min als het niet te hard waait

- schakelen met links gaat prima

Omdat het pasen was, waren de campings overvol en harstikke duur. Alle mensen uit de stad vluchten naar het strand. Op de Bellarine Peninsula was het erg druk door het Seafood Festival op goede vrijdag. Hier hebben we een aantal pilsjes gedronken en naar de locale muzikanten geluisterd.

Rip Curl Surfcompetition Bell's Beach.

En toen ging onze Great Ocean Road trip echt beginnen! Het weekend van pasen staat aan de surfcoast altijd in het teken van de Wereldkampioenschappen surfen in Bells beach. Nadat we Kelly Slater de heat hebben zien winnen zijn we verder gaan kijken naar een aantal kraampjes, muziek en andere surfers.

Omdat het kamperen zo duur is en wij eigenlijk geen kampeerplek nodig hebben, zijn we die dag voor het eerst gaan wildkamperen. Beetje vreemd in het begin omdat het schijnbaar niet mag.. Maar wel ontzettend mooi. Ons vannetje geparkeerd aan het strand en lekkere maaltijd gekookt voor die avond.

Nadat het ons 1x was gelukt hebben we dit vaker gedaan en zijn we eigenlijk nooit meer echt op een camping geweest. Naja, we hebben 1x gedoucht op een camping en een keertje stiekem de was gedaan.

Twelve Apostles

Waar zijn ze? Hoe groot zijn ze? Zijn ze echt zo mooi? Hoeveel staan er nog overeind? Opeens veranderd de kust en wordt het allemaal veel woester. Opeens zie je touringcars verschijnen op een gigantische parkeerplaats en zie je overal Aziaten.. 'Ja, we zijn bij de Twelve Apostles'

Ik was verbaasd hoe mooi het is om zo'n mega rotsen in de zee te zien staan. Omdat het 's middags nogal druk was besloten we om met sunset terug te gaan. Veel minder toeristen en prachtige kleuren. Het is niet te geloven hoe al dit moois hier terecht is gekomen.

Verwenbeurtje voor de Van

Na 6 dagen touren werd het wel eens tijd om onze Van te verwennen. De bandjes waren immers wat leger en hij was niet meer zo heel aardig tegen ons. Dus besloten we om even bij een Toyota garage te stoppen. We vertelden daar dat hij met sturen een gek geluid maakte. De monteur vroeg ons of we stuurbekrachting hadden. 'Neuhhh dat heeft ie zeker niet'

Nadat hij er eens naar gekeken had en geluisterd naar het geluid, bleek dat we wel stuurbekrachtiging hadden maar dat die olie nodig moest worden bijgevuld! :-) Oeps!

Grampians

Na de kust zijn we de Grampians ingereden. Een berggebied (ofja naar Europese begrippen, heuvels), mooie stukken land, aboriginal rock art. Hier hebben we Mount William beklommen (ohh zo leuk he ;-)) en zijn we naar een Aboriginal informatie centrum geweest waar ik een boomerang gekocht heb.

De volgende dag zijn we via Mc Kenziefalls en the Balconies de Grampians uitgereden richting Naracoorte.

Hopeloos en verloren op een parkeerplaats

Nadat we net onze boodschappen in hadden geladen werden we aangesproken door een mevrouw. Ze had net haar auto naast onze Van geparkeerd en vroeg ons waar we vandaan kwamen. Uiteindelijk bleek dat haar schoonvader ook Nederlands was en vroeg ze zich af of we misschien wel familie waren :-) Nederland is zo klein.. dat moet vast wel. We werden uitgenodig voor het diner van die avond en om onze Van op onze land te parkeren zodat we daar konden slapen vanavond. Nadat we verbaasd en verrast waren, hebben we heel voorzichtig Ja gezegd en spraken we later af bij haar thuis.

Een mooi ruim huis met een enorm stuk land eromheen. De kinderen waren een beetje afstandelijk, we hadden namelijk zo'n gek beschilderd busje dat ze zich afvroegen of we niet een of andere gekke idioten waren. Na een heerlijk diner en een wedstrijd Australian Footy zijn we gaan slapen. De volgende ochtend werden we rondgeleid over hun boerderij, lieten ze ons hun honden en varkens zien en werden we in de auto geladen om naar hun schapen te gaan kijken. Ze vertelden ons dat ze maandag zouden beginnen met het scheren van 4000 schapen in 8 dagen en dat het leuk zou zijn als we dat zouden kunnen meemaken. Natuurlijk wilden wij dit wel maar we stonden er wel op om mee te helpen zodat we iets terug konden doen voor hun.

Shearing sheep

Maandag begon het scheren dan.. 3 scheerders en 3 jongens die de fleeces uitgooien, controleren en beoordelen en dan weer sorteren. Na 10min kijken ben ik gaan proberen te helpen en na een uurtje had ik het te pakken. Het gooien van een fleece is erg lastig, het is vooral erg zwaar maar je moet het ook precies zo gooien dat het model van het schaap goed ligt. Het is prachtig hoe warm het fleece nog is als het van het schaap afkomt. Het was wel even doorzetten, je handen raken het fleece aan maar er kunnen ook stukjes huid en poep tussen zitten. Maar na een uurtje vind je dat normaal en kijk je er niet meer van op. De mannen vonden het natuurlijk wel leuk om het enige meisje in de schuur eens te zien scheren. Dat kan ik wel, dacht ik! Het ziet er zo gemakkelijk uit... Maar dat bleek het tegendeel te zijn.. het is erg zwaar werk, het voor over gebukt staan, het scheerapparaat is erg zwaar en vibreert constant en het schaap kan tegenstribbelen. Maar uiteindelijk vond ik het nog het vervelendst om het schaap pijn te doen. Je kan hem snel raken met het apparaat en diepe wonden veroorzaken.

Een super ervaring!

We zijn er ontzettend verwend, veels te veel gegeten, veel gelachen en gekletst en veel leuke nieuwe mensen leren kennen.

Helaas moesten we na 3 dagen in Apsley weer verder. Ik had mijn WWOOF job dichtbij Adelaide geregeld en Remco had zijn vlucht naar Alice Springs al geboekt.

Ondertussen ben ik 2 dagen op mijn WWOOFjob geweest maar heb ik het toch beeindigd. Het beviel niet erg goed helaas. Maar dit geeft me wel meer tijd om Adelaide goed te bekijken en weer op 1 plek te blijven voor een weekje.

Over een week vlieg ik naar Alice Springs, the Red center!

Heel veel liefs en groetjes uit Adelaide!

Tasmanie

Een berichtje vanuit het mooie Hobart. Bijna 2 maanden onderweg, het gaat ontzettend snel en het wordt steeds leuker.
Het backpacken bevalt me erg goed, weinig vastigheid, go with flow en je ontmoet elke dag weer nieuwe mensen en het contact leggen gaat onwijs makkelijk.
Dus, wie weet toch maar het half jaar verlengen? :-) (Ik hoor mam al klagen ;-) )

Bijna 3 weken geleden begon mijn Tasmanie avontuur.
Na een prima vlucht en een vervelende landing kwam ik dinsdagavond aan in Hobart.
Rustig en klein vliegveld en een nog rustigere stad om 10u 's avonds.

Donderdagochtend om 6u begon mijn bustour door Tasmanie. Veel watervallen gezien, Franklin River waaruit je het water zo kon drinken en doorgereden naar Strahan waar de organisatie een huis heeft om te overnachten. Samen gegeten en de avond doorgebracht met een aantal japanners, koreaan, duitse, zwitserse, amerikaan, denen en de belgen.

Tweede dag was weer vroeg, 6u op, ontbijten en stukje fietsen door het dorpje. Daarna zijn we doorgereden naar de Henty Sand Dunes. Deze verschuiven een paar meter per jaar! Je ziet de bomen door het zand steken. Hierna zijn we doorgereden naar Cradle Mountain NP waar we Wombats van heel dichtbij hebben kunnen zien! Hier sliepen we in bunkhouses. Helaas was deze nacht iets minder relaxt voor mij. Rond een uurtje of 3 vond mijn buik het tijd worden om alles er op alle manieren uit te gooien. Minder leuk als er niet echt een fatsoenlijke wc is. Laten we het maar zo zeggen; de possums en wombats hadden een voortreffelijk ontbijt die ochtend.

Na een wandeling langs Dove Lake en voor sommige de beklimming van Cradle Mountain, zijn we doorgereden naar Devonport. Wederom een mooi huis voor onze overnachting. Na deze 3 dagen met de groep ben ik uitgestapt in Launceston. Helaas weer afscheid genomen van iedereen maar op naar een nieuwe groep.

De paar dagen in Launceston waren erg fijn. Dagje bij het zwembad gelegen, dagje gewandeld door Cataract Gorge over smalle bergpaden langs ravijnen, slangen en salamanders.

Hierna ging de tour weer verder voor mij en werd ik opgepikt door een nieuwe Tourguide en een nieuwe groep om door te rijden naar Bay of Fires. Een prachtig strand! De oostkust is ten opzichte van de westkust veel zachter en paradijslijker. De stranden zijn beter begaanbaar en niet zo ruig als de westkust. Beide zijn prachtig! Het komt overigens door het enorme stuk zee wat tussen de westkust van Tasmanie en het volgende stuk land (Zuid Amerika)ligt. Het langste stuk zee ter wereld. Daardoor verschuiven de zandduinen en zijn deze stranden zo ruig.
's Avonds hebben we overnacht in Bicheno, klein dorpje aan zee. Ook hier ben ik wederom een paar nachten langer gebleven dan de groep. Het is een heel klein dorpje, vroeger is het een walvissendorp geweest. Ze werden in de oceaan gevangen en hier geslacht. Maar nu staat het vooral bekend om zijn duikmogelijkheden. Er zijn hier veel zeepaardjes in het water te vinden.
Het hostel was erg gezellig, klein zodat je iedereen kent, soort van bedstees, gezellige keuken en alles van hout. Eigenlijk een hippie huisje.

Zaterdagochtend werd ik weer opgepikt om verder te gaan met weer een nieuwe tourgroep en tourguide. Jon, tourguide, en 11 anderen stonden op mij te wachten bij de bakkerij. Met deze groep ging ik naar Wineglass Bay. Parelwit strand in een baai. Om dit te zien waren er 2 mogelijkheden. Of naar de lookout en dan via een pad naar het strand zelf of naar het hoogste punt van de berg om een fantastisch uitzicht te hebben.
Natuurlijk wilde ik het uitzicht wel zien dus ging ik ' even' de berg beklimmen. Op mijn sneakers.
Het begin was goed te doen maar halverwege zei Jon al 'Je mag blij zijn dat ik je naar boven laat gaan met deze schoenen'. 10 minuten later kwam ik erachter waarom. Steile hellingen op rotsen die super glad waren. Slik!! Na veel geklauter en hulp door het wegglijen, kwam ik boven. En het was het waard! Prachtig uitzicht over de baai, strand, oceaan, zeilbootjes die ergens voor anker lagen (wat een leven). Wineglass Bay heeft zijn naam te danken aan de vorm van een wijnglas maar ook omdat daar vroeger de walvissen geslacht werden en het dus rood zag van het bloed.
's Middags zijn we gestopt bij Kate Berry's Farm vlakbij Swansea. Een farm waar ze hun eigen bessen verbouwen en er ijs, toetjes, jam etc. van maken.
Die avond kwamen we aan bij wederom een huis van de organisatie vlakbij Port Arthur.

De volgende ochtend werden we afgezet bij Port Arthur Historic Site. Het is een soort van prison town. Vanaf 1830 kwamen hier de criminelen aan vanuit de kolonies. Criminelen verdacht van de kleinste misdaden. Zij werden convicts genoemd, een andere naam voor slaaf. Vaak werden ze uitgezonden naar free settlers om daar te werken of in Port Arthur zelf. Als ze zich echt misdroegen moesten ze voor een maand de isolatiecel in. Ik heb hier zelf een paar minuten in gestaan. Harstikke donker, koud en stil. Afschuwelijk om hier ook maar een minuut in te verblijven.
Verder ging er een boot langs Isle of the Death en een aantal andere plekken langs het water. Een interessante omgeving.
Na de lunch (wraps) zijn we verder gereden naar Tasmanian Devil Park. Hier verzorgen ze Devils, kangaroos, wallabies, vogels, etc. Het is niet te vergelijken met een dierentuin en dat is het ook zeker niet. De kangaroos hadden voeduurtje dus mochten we ze eten geven uit onze eigen hand en er gewoon tussen door lopen. Zelfs nog een moeder kangaroo met haar little joey in haar buidel gevoerd. Ze zitten daar echt ingepropt en volgens mij vinden ze het heerlijk.
Hierna was de tour afgelopen.

Nadat ik werd afgezet in Hobart ben ik verder gereisd naar Devonport voor een paar dagen. Vanuit daar heb ik nog een aantal dorpjes en stranden bezocht zoals Stanley (The nut), Burnie, Penguin, aboriginal carvings gezien, naar Alice in Wonderland geweest, pinguins gezien en de didjereduu gespeeld! (Veels te moeilijk!) On the mainland mag een vrouw geen didjereduu bespelen maar in Tasmanie wordt daar niet meer moeilijk over gedaan omdat hier geen aboriginals meer leven helaas.

Op de terug naar Hobart ben ik nog gestopt in Ross, klein oud dorpje met een van de oudste bruggen van Australie en een geweldige bakkerij!
Vanuit Hobart had ik de mogelijkheid om nog een aantal dingen te bezoeken zoals Richmond, oud convict dorpje met 19e eeuwse huizen en een goal, chocolade fabriek Cadbury!! HMMMMMM! Op de terugweg van Cadbury naar Hobart zat er een oudere mevrouw naast me in de bus. Nadat ze een paar keer op mijn voet had getrapt (per ongeluk) wilde ik toch wel weten wie er precies naast me zat. Op dat moment vroeg ze mij of ik een dutchie girl was. (Zie ik er uit als een stuk kaas met klompen en een windmolen op mijn hoofd?!) Ze vertelde dat ze in Nederland was geweest en het geweldig vond. Ze wist zelfs nog 2 Nederlandse liedjes (die ze voor me ging zingen). Bij het uitstappen kreeg ik 2 kushandjes van haar.

Salamanca markets op de zaterdag (Alpacca geknuffeld). Toen ik de eigenaar van de Alpacca vroeg of ik een foto mocht maken, begon hij te lachen en zei: 'Ahh.. dutchie girl'. Wat bleek, hij kwam zelf uit Nederland. 50 Jaar geleden verhuisd naar Australie. Na de foto moest hij natuurlijk weer verder en heb ik een paar muntjes in het blikje om de nek van de Alpacca gestopt. 'Leuk kind' riep hij naar me toen ik wegliep.

Tijdens mijn tour had ik al het een ander gehoord over de aboriginals van Tasmanie en over een expositie in het Tasmanian Museum in Hobart.
Deze heb ik bezocht en ben er een paar uur geweest. Een interessante expositie over de geschiedenis van de aboriginals hier. Ik heb me nooit zo verdiept in deze geschiedenis maar nu ik alles zag en las begreep ik wel waarom er een aantal jaar geleden Sorry is gezegd door de overheid en bevolking van Australie.
Het is niet te geloven wat de blanken met hun hebben gedaan.

Een van mijn hoogtepunten was zeker Bruny Island. Vanuit de haven van Hobart vertrok een soort van catamaran richting het eiland. Vanuit daar vertrok een bus naar Adventure Bay om daar op een soort van speedboat te stappen. Van te voren werd geadviseerd om 'herbs' te slikken. Ginger pillen. Aangezien ik niet zo'n sterke maag in Europa heb maar hier er geen last meer van heb, vond ik het toch wel verstandig om ze te nemen. Vanuit Adventure Bay vertrokken we op de ontzettend snelle marine boot richting Bruny Island. Met een bocht waarin de boot 45gr op zijn kant ligt begonnen we de tocht. Goede start dus!
Ik zat helemaal achteraan in de boot op het hoogste puntje waardoor elke keer in een bocht ik omhoog werd geduwd en de rest van de boot omlaag. Spannend effect!! Adrenaline vloog door me heen!
We zijn een aantal uur op de oceaan geweest. De golven onwijs hoog, veel vogels, seals, het eiland zelf van hoge rosten, grotten en blowholes.

Na 3 weken Tasmanie zou ik het liefst nog langer willen blijven. De natuur, vriendelijke mensen, relaxheid, no worries isntelling, rustig, etc. maakt het moeilijk om het eiland (groter dan Nederland) te verlaten.

Australiers zijn bijna altijd vriendelijk. ' Hi, how are you?' Ze helpen je met alles. Weten veel over Europa en zelfs over Nederland. Veel australiers zijn in Amsterdam of andere delen van Nederland geweest. Nederlanders staan hier bekend als erg vriendelijk en gelukkige mensen. Er zijn zelfs Australiers die zeggen dat Dutchies altijd welkom zijn. Alles is mogelijk. Toch wel iets om over na te denken.. Zo vriendelijk als zij in hun eigen land en huis zijn, zijn wij Nederlanders niet. Het is ook niet voor niks dat men in veel landen in een restaurant vaak zeggen; ' we want to pay dutchie way' wat betekend; we willen allemaal apart betalen.

Bedankt voor het lezen van dit ontzettend lange verhaal. Schandalig :-)
Het volgende verhaal zal vanuit Adelaide of mijn WWOOF (willing workers on organic farms; werken voor eten en onderdak) adres in Bridgewater komen.

Liefs Claudia